Het is geen doffe ellende, maar er valt nog veel te winnen in de samenwerking tussen wetenschappelijke disciplines.
3167364417_27b1f36553_b.jpg -
Illustratie: roel
Interdisciplinair onderzoek is nodig voor het oplossen van maatschappelijke problemen. En beleidsmakers hechten er grote waarde aan. Maar in de academische mores is er weinig waardering voor. Publiceren - van levensbelang voor de onderzoeker – is lastiger. En onderzoeksfinanciers hebben de neiging interdisciplinaire voorstellen terzijde te schuiven. Dat beeld doemt op uit Building Bridges, een publicatie van KNAW, NOW en RMNO die werd gepresenteerd tijdens een recent symposium over interdisciplinariteit in klimaat-, milieu- en energieonderzoek. Voor het boekje werden vijftien onderzoekers geïnterviewd die ervaringen hebben met interdisciplinariteit.
Een van de mooiste uitspraken komt op naam van Leen Hordijk, milieuonderzoeker en tegenwoordig directeur van het Oostenrijkse International Institute for Applied Systems Analyses: „Interdisciplinaire samenwerking groeit naarmate mensen langer bij elkaar zitten. Zowel universitaire groepen als instituten hebben de neiging om na een paar jaar interdisciplinair werken uiteen te gaan, meestal om financiële redenen. Dat is kapitaalverlies, omdat het lang duurt voordat mensen elkaar begrijpen en een goede samenwerking opbouwen.”
En het mooiste advies komt van milieueconoom Jeroen van den Bergh (VU). Die raadt onderzoeksfinanciers als NWO aan om bij vooraanmeldingen eerst te kijken naar relevantie en creativiteit van een voorstel, en pas in de tweede ronde naar wetenschappelijke kwaliteit.
Building Bridges is te vinden op de site van de KNAW
Bron: ON182, pagina 8
Voeg een reactie toe